1

Cliff de Horyren akuilua

Cliff de Hory

Gerra ostean (II)

Sarrera hau, ezinbestean, bikoitza suertatu da; izan ere, gerra ostean egin du Amenabarrek filma, eta gerra osteko ikuspegi batekin begietsi behar dugu bere lana. Halaxe dio berak ere. Mientras dure la guerraren berri izan nuen lehenengoz Radio Nacional de Españaren zati den Radio3eko Hoy empieza todo irratsaioan egin zioten elkarrizketa batean. Bertan hainbat gauzaz hitz egiten zuen Amenabarrek, besteak beste, Millan Astray militarrarekin arrazaren egunean

By |2019-10-15T09:16:52+02:00urria 15, 2019|

Gerrak iraun bitartean (I)

Alejandro Amenabar, zuzendari ona izateaz gain, ausarta ere bada; oraingoan, nori-eta Unamunori heldu dio. Gibelak behar dira gero. Horri lotuta, lehenik, argi eta garbi utzi behar da film honek —bilbotarraren  itzala baldarki patrimonializatzen saiatu diren beste ikuskizun askok ez bezala (azkena hemen)— aintzat hartzen duela, hasieratik, Unamuno kontraesanaren txapelduna zela eta, ondorioz, trabeseko pael guztiek bezalaxe, nekez onartuko duela inork bere sorora ekartzea. Hala ere

By |2019-10-15T09:29:59+02:00urria 14, 2019|

Zinegoak 2019

Aurtengo Zinegoak amaitu berri da eta berehalaxe hasiko da haren hedapena erakusten Euskal Herriko hainbat herri eta hiritan zehar (kontsulta ezazu hemen ea zeure herrira ere hedatuko duten).

By |2019-03-05T12:22:33+02:00martxoa 5, 2019|

Mendi Film Festival 2018

Mendi Film Festivalek XI. edizioa ospatu du abenduaren bigarren astea bitartean. Esan behar da zinemaldi hau, urtero-urtero, goraka ari dela eskalatzaile bat balitz bezala. Ildo horretan, duela edizio batzuetatik hona, mendi zinema ezezik, abentura, ingurumena eta muturreko kirolak ere besarkatzen ditu. Aurten, besteak beste, Kepa Acero protagonista duen En ningún sitio bitakora-kaiera ikusgarria aurkeztu da. Orobat, talde horretan (eta, betiere, nik ikusitakoen artean) Wonderful losers

By |2018-12-18T10:39:58+02:00abendua 18, 2018|

Jainkoak ez dit barkatzen

Aurtengo Donostiako zinemaldian, jakina, film aipagarri bat baino gehiago erakutsi dute. Besteak beste —eta nik ikusitakoen artean— gogora etortzen zait guztiz gomendagarria den Pajaros de verano kolonbiarra. Izan ere, maisuki kontatzen du nola kalamuaren salmentak astindu egin zuen komunitate indigenen gizarte tradizionala duela 40 bat urte; beraz, kartel ospetsuak sortu aurretik.

By |2018-10-10T10:34:56+02:00urria 10, 2018|

Scorseseren bikoiztasunaz

  Iaz jakin genuen nork eta Netflixek ekoitziko zuela The Irishman, Martin Scorseseren hurrengo lana. Agerian dago Scorsese zuzendari handienetako bat dela; aitzitik, Silencek —hark zuzendutako azken lanak— artistikoki porrota izan gabe ere, sekulako diru-galera eragin zion Paramount etxeari.

By |2018-05-22T15:27:39+02:00maiatza 22, 2018|

Sugeak harrapatuta

Diego Urrutxi produktoreak aipatu zidanean Josetxo Anitua eta Jon Zamarripari buruzko dokumental bat filmatzen ari zirela, ideia zoragarria iruditu zitzaidan. Izan ere, biak ala biak ibiliak ziren 80ko hamarkadan gehien gustatzen zitzaizkidan Euskal Herriko taldeetako batzuetan. Jon Zamarripa, Los Extraños laukotean. Gogoan dut oraindik nola, hamarkadaren erdialdera-edo, Pablo Cabezak Alguien te está escuchando gaueko irratsaioan etengabe programatzen zuen haien Eres irreal. Abesti hark txoratu egiten

By |2017-11-27T18:22:45+02:00azaroa 28, 2017|

Bloga: ‘La línea de Sombra’, itzalaren marra gainditu duzunean

Minbiziak erlastutako ahots jipoituarekin ekiten dio Alberto García Alix argazkilariak kameraren aurrean egingo duen biluzketari. Izan ere, esanguratsuki izenburu Conradtarra duen La línea de Sombra dokumentalean (Itzalaren marra), lagun umo, zahar, zauritu bat agertzen zaigu. Bertan autorretratu bat egiten dio bere buruari. Hustuketa bat ispiluaren aurka. Omenaldi bat, oinazeari egindakoa, non motorrak, neskak, neskalagunak, Willy anaia (eta hainbat hildako gehiago), larruzko txamarrak, xiringa konpartituak, pisu

By |2017-10-31T17:08:05+02:00urria 19, 2017|
Load More Posts